میخواهم  بخوانمت
نگاهت را
صدایت را
آن طعم  گس دستهایت را
میخواهم  بخوانمت
نه از آن روی  که  بی  توام
نه از آن روی که  بی منی
میخواهم  بخوانمت
از آن روی
که  روزی
دوستت دارم
با من حرف  بزن   با کاغذ
مرا  بخوان  با قلمی چوبین
نتراشیده
نرم ،،  بخوان مرا
به من نگاه  کن
چونان کلمه ای  “معنا دار”
شاید
روزی دوستم  بداری
چونان  این روزهای من

میخواهم بخوانمت
برای  چشمهایم  متن شو
برای  گوشهایم  صدا شو
و  برای  تنم
راستی  تو را در آغوش کشیده ام ؟
همین
نوا بامدادی
—————-
پی نوشت :   توقع  زیادی  از نوشته خوانده  شده نداشته باشید ،  متنیست  شبیه  شعر ، بی  شک  شعر  نیست .

صدایت میزنم
چون میخوانمت
فریاد میکشم چون بر اندامم
می کشمت
تو صلیب منی
بر تو میخ میکنم
تنم را
،،
چگونه میشود غمین نبود ؟
چگونه میشود غمین نبود ؟
،،
گل بر تنش تیغ میکشد
زیبایش نیازمند حفاظت است
تو به من حرف میزنی
گویا جسمم نیازمند جراحت است
ای دشنه پیر
با من سخن بگو
پیش از آنکه
تن واژه ای شود
فرو رفته درخاک
با من سخن بگو

من اندوه سوگوار توام
،،
اعتراف کن
بگو
کدامین دست
تیغه ات را اینگونه سیراب کرد ؟!!
من سراب ، کدامین نگاه
صبحگاهانت بودم
همین
نوا بامدادی

پنداره ای شدام
گویا  خیال
در من، از من ،
هبوط کرده است
وحشت مکرر، تکرار،
لحظه های بودنم را
از ترس نبودن  ستانده است
تو اگر به آیینه باور داری
بی شک ساده انگاری
-
امروز با غروب
طراح میشوم
و اتود های از خویش میفروشم
مردم پول خوبی  برای تنهای یک هنر نمیدهند
باید هر صبح ،
چهره از خود  در آیینه ت
فهم تازه ای دهم .
-
از آیینه ت  بیمناکم
بی آیینه تصویر خویش را میکشم
تا با دلی  آرام وقلبی  آسوده
بتوانم
زنجیر زشتی را از چهره چند روزه ام
برچینم
زمین  گریبان آسمان را گرفته است
شنیده ام
پای  چند قمری وسط است
بی شک
اشارت  تردید،
سوی آسمان است
-
سطح ساده خوشبختی
در حسرت توازن دو خط
دایره وار  فضای  چشم های مرا
تهی  ساخته است
-
طناب که رها شود
بلم را با دستهایم
سوی  نقطه  تلاقی  دو رنگ آبی
خواهم کشاند
دیگر  ساحل برای آرامش
امن نیست .
من خود شنیده ام
پای چند قمری وسط است .
همین
نوا بامدادی
——————-
پی نوشت : این نوشته را  هرگز شعر نخوانید ،  تصویر  نوشته ایست که در آیینه  وارونه میشود و شاید چونان آدمی در خیال انسان شدن ،
نوشته ای باشد در رویای شعر شدن .

انار جان دارد
و  این  سادست  که  تو  نفهمی
که  دانه های  دلت  در  درون  سینه  انارینت
جا خوش کرده اند
و ای  کاش  دانه های دلت  پیدا  بود
و من
سبز  تر  از  همیشه
دستهای اشتیاق  تنم  را
برای  لمس  وجود دانه ها
به  سمت قلبت  روانه  می کردم
آه
ای  توتیای  لجاجت ها
بر  آستانه  حرم  نفسم
بوسه  عشق می نشانی
تا  طعم  گس  لبانم  از یاد برود

همین

نوا بامدادی

۲/۲/۸۸

تلخی نگاهترا  از  من  ندزد

ای  پاسبان  تنهای

من  بی  تو  رها  شده ام

در  بند  باد های طغیان  زده

ای  ساحل  نجات  برایم  بلمهای  بوسه  می فرستی

آری

نجات  مرده  را از  مرگ  بوسه خواهد  شد

آنچنانکی  که  دل

عشق را بر  دهلیز های مرده اش

خون  خواهد ساخت

این  تن

بی  نبض  حضور تو  هیچ توانش نیست

بر  صبح  نو  شکوفته  این  باغ

قدری  گل کن

ای ناز دانه ها  زمستانی

همین

نوا بامدادی

و کویری داغدار هوس رویش گیاه

رودی بر بستر زندگی
آرام
در خوابه دخترکی
که روزی
مَشک دلبریش را از من سیراب کند
برای زیستن
و درختی
که کودکی او را خراش دهد
برای قدری  شاد بودن

من حسرت بزرگ زمینم
برای ریزش باران مهر
و رویش گیاه دانه عشق

من فریاد گلی هستم
رویده بر بستر سنگ
من ماهی اسیری هستم
در تنگ  افکار خویش

و در سر رویای آزادی مپرورانم.
من
امروزم

در حسرت انسانی
که روزی می آید
و مرا
همگام با باد
با ابر
با آب
با گل
با خود می برد به سوی آسمان
و می ستاند تن
و می بخشد نور

همین ]]> http://nava.rahiberahai.com/?feed=rss2&p=20 0 http://nava.rahiberahai.com/?p=9 http://nava.rahiberahai.com/?p=9#comments Mon, 13 Jul 2009 00:05:44 +0000 نوا بامدادی http://nava.rahiberahai.com/?p=9

آری

خوب یادم هست

من هنوز  پای   سخره های  شیب تند   زندگی

که   مثل  گربه  می  کند  انسان  را

پنج زده بر گریبان  سنگهای بی  گناه

ماموران معذور

ایستاده ام

هنوز  چشم دوخته

بالا  را می  نگرم

شاید ریسمان  یادهایت

مرا   نجات دهد

از  پرتگاه  فراموش  شدنها

طعم  کال  دوستی  لب  را  هنوز  مز مزه نکرده  بود

که  سیب  سرخ رفاقت  را

از  چنگال  های  امیدم  بر گرفتی

آخر  بهانه بودن  چرا بهانه  می گیری

بیا

من  اینجام

پایین  پاهایت

نگاه  کن

سخره  از  تو  مهربان ترست  به من

اگر  نمی خواهیم  کافیست  بگوی  نه

دلک نمی خواهد

آب مرا منتظر است

همین

نوا  بامدادی